20.8 C
Athens
Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου, 2023
ΑρχικήΠολιτισμόςThe Midnight Club (2022): Μια σειρά που αργοπεθαίνει… κυριολεκτικά

The Midnight Club (2022): Μια σειρά που αργοπεθαίνει… κυριολεκτικά


Του Ανδρέα Βλάχου,

Αν και κανείς δεν συμβιβάζεται με μια σειρά τρόμου ελπίζοντας σε μια ευχάριστη περιπέτεια, η τελευταία παραγωγή του Netflix είναι ζοφερή ακόμα και για τα ζοφερά πρότυπα του είδους. Το “Midnight Club” βρίσκεται στο Brightcliffe Hospice για εφήβους, όπου οι νεαροί κάτοικοί του ζουν τις τελευταίες τους μέρες με μια οριστική διάγνωση. Για να μπουν κρυφά σε λίγη εφηβική ανοησία πριν πεθάνουν, συναντιούνται τη νύχτα για να πουν τρομακτικές ιστορίες.

Εμπνευσμένη από το έργο του Christopher Pike, του οποίου τα μυστήρια YA έχουν αποδειχτεί ένα φάρμακο πύλης για πολλούς εκκολαπτόμενους θαυμαστές του τρόμου, αυτή η μεταμεσονύκτια αφήγηση επιτρέπει στην εκπομπή να αντλήσει από ολόκληρη τη βιβλιογραφία του Pike, την οποία οι δημιουργοί Mike Flanagan και Leah Fong στη συνέχεια συναρμολογούν. Είναι μια ωραία υπόθεση -τόσο πολύς τρόμος βασίζεται στο σασπένς των χαρακτήρων του που επιβιώνουν μετά τους τίτλους τέλους, αλλά εδώ ξεκινάμε με τον θάνατο. Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι δημιουργεί ένα ανομοιόμορφο συνονθύλευμα.

Το “Midnight Club” είναι η τέταρτη σειρά του Flanagan στο Netflix. Οι πρώτες του επιδρομές έδωσαν νέα πνοή στο είδος του slasher τρομοκρατώντας μια κωφή γυναίκα στο Hush και το σεξ στο “Gerald’s Game” χτίστηκε σε μια σκηνή απογοήτευσης που σχεδόν έσπασε το διαδίκτυο. Έχοντας ευχαριστήσει τους κυρίαρχους του streaming, ο Flanagan δημιούργησε το δικό του υπο-είδος, με τις μίνι σειρές τρόμου που έχουν τις ρίζες τους στη λογοτεχνία των Shirley Jackson, Henry James και Stephen King, με το “The Fall of the House of Usher” εμπνευσμένο από τον Edgar Allan Poe να αναμένεται στο επόμενο έτος. Το “Haunting of Hill House” (Τζάκσον) ήταν ένας θρίαμβος, αλλά το “The Haunting of Bly Manor” (Τζέιμς) επιβαρύνθηκε από τον ήπιο συναισθηματισμό. Εκτός από τα περιστασιακά λάθη, η ευλάβεια του Flanagan για τη λογοτεχνία από την οποία προέρχεται το έργο του κρατά αυτό το αφιέρωμα στον Pike συναρπαστικό καθ’ όλη τη διάρκεια.

Πηγή εικόνας: www.media.npr.org

Οι ερμηνείες είναι ομοιόμορφα εξαιρετικές: ανίκανος να βασιστεί στο κανονικό καστ των παικτών του, ο Flanagan συγκέντρωσε μια νέα συλλογή νεαρών ταλέντων για να υποδυθεί τους ετοιμοθάνατους εφήβους. Η Iman Benson είναι η Ilonka, η οποία πήγαινε για ένα κολέγιο Ivy League όταν πήρε τη διάγνωσή της. Αν και αποφασισμένη να περάσει τις τελευταίες της μέρες στο Μπράιτκλιφ, παραμένει μια αχτίδα ελπίδας και δεν μπορεί να αντισταθεί στη βοήθεια της απαίσιας τοπικής φυσιοδίφης της Samantha Sloyan, η οποία φαίνεται να έχει βγει από τα κεντρικά γραφεία του Goop μέσω του Salem. Ποτέ κανείς δεν ήταν τόσο απειλητικός κραδαίνοντας ένα μύρτιλο.

Οι άλλοι κάτοικοι στην αρχή φαίνονται σαν ένα νοσηρό Breakfast Club, με γνωστά στερεότυπα για εφήβους, αν και φυσικά δεν είναι όλα όπως φαίνονται με το ονειροπόλο αγόρι της διπλανής πόρτας του Igby Rigney, τον έξυπνο Spence του William Chris Sumpter ή την αφελή Sandra της Annarah Cymone. Αλλά ακόμα και ο καλύτερος ανάμεσά τους δεν μπορεί να φτάσει στα μαγευτικά ύψη του ντεμπούτου της σταρ του TikTok, Ruth Codd, ως μηδενίστρια επαναστάτρια Anya (ο Φλάναγκαν την άρπαξε σοφά για το House of Usher). Οι νεαροί ηθοποιοί αποδεικνύονται ικανοί στις αρχέγονες κραυγές και τους συγκλονιστικούς μονολόγους, αλλά εκείνοι που λαχταρούν για τους κανονικούς αστέρες των Flanagan δεν πρέπει να απελπίζονται: τα αγαπημένα του είναι πασπαλισμένα με νόστιμα κάμεο.

Καμία παρουσία στην οθόνη δεν μπορεί να μειώσει το γεγονός ότι η αφήγηση είναι ένα υπερβολικό χάος που χρειάζεται μια εκκαθάριση. Κάθε επεισόδιο, περνάμε χρόνο στους κόσμους που δημιουργούν οι χαρακτήρες όταν λένε ιστορίες τη νύχτα, αλλά κανένας (εκτός ίσως από τον εφιάλτη του Doppelganger της Anya The Two Danas) δεν είναι τόσο ενδιαφέρον όσο τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο Brightcliffe. Η σειρά καταφέρνει αρχικά μια ισορροπία μεταξύ των δύο στρωμάτων της μυθοπλασίας, αλλά ανατρέπει με τρέλα την κλίμακα για να χλιδήσει στις βαριές αλληγορίες των ιστοριών που αφηγούνται. Αφού παρακολουθήσαμε τον Σάμπτερ να εκφωνεί μια καταστροφική ομιλία στην εν διαστάσει μητέρα του που περπατά με επιδεξιότητα τη γραμμή μεταξύ μελοδράματος και μελαγχολίας, το να τον βλέπεις στη συνέχεια να ισοπεδώνεται σε ένα κουτσό concept επιστημονικής φαντασίας είναι εξοργιστικό.

Πηγή εικόνας :www.denofgeek.com

Οι χαρακτήρες επικρίνουν ο ένας τις ιστορίες του άλλου, σπάζοντας τον τέταρτο τοίχο για να χλευάσουν: «Ο καθένας μπορεί να χτυπήσει κατσαρόλες και τηγάνια πίσω από το κεφάλι κάποιου. Αυτό δεν είναι τρομακτικό, είναι απλά εκπληκτικό. Και είναι τεμπέλης όσο στο διάολο». Όμως, ενώ το “The Midnight Club” δεν είναι τεμπέλης, η απλή αναγνώριση της εξάρτησης από φθαρμένα τροπάρια δεν είναι το ίδιο με την ανατροπή τους. Τα βιβλία του Pike είναι γνωστά για τα τολμηρά συμπεράσματά τους, αλλά το φινάλε του “The Midnight Club” αποδεικνύει την πιο αδύναμη είσοδό του, προσθέτοντας μανιωδώς νέα θέματα για τη δημιουργία μελλοντικών επεισοδίων που η υπόθεση δεν δικαιολογεί. Δεδομένου ότι ο θάνατος ήταν εξασφαλισμένος από την αρχή, είναι κρίμα που το Midnight Club αρνείται να ενστερνιστεί τη δύναμη ενός αξιοπρεπούς τέλους.


ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ 
  • The Midnight Club (TV Series 2022-), IMDb  εδώ
  • Watch The Midnight Clun, Netflix εδώ

 

TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Ανδρέας Βλάχος
Κατάγεται από την Κεφαλονιά. Είναι απόφοιτος Λυκείου και πλέον φοιτητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στη Σχολή Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών και πιο συγκεκριμένα στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσω Μαζικής Ενημέρωσης, στο τρίτο έτος. Σε καθημερινή βάση διαβάζει και ενημερώνεται για ό,τι αφορά τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Ασχολείται με τον αθλητισμό και τις τέχνες και στον ελεύθερό του χρόνο του αρέσει να βλέπει ταινίες και σειρές, καθώς και να διαβάζει βιβλία.