2.5 C
Athens
Κυριακή, 17 Ιανουαρίου, 2021
Αρχική Fe-Memorance Fe-Memorance: Έλλη Αλεξίου

Fe-Memorance: Έλλη Αλεξίου


Της Νικολίνας Σκόνδρα, 

Η Έλλη Αλεξίου (22 Μαΐου 1894-28 Σεπτεμβρίου 1988) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν το μικρότερο παιδί του Στυλιανού Αλεξίου και της Ειρήνης Ζαχαριάδη. Ανιψιός της ήταν ο μουσικός και ποιητής, Παύλος Σιδηρόπουλος. Η Έλλη ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος και παιδαγωγός. Υπήρξε μέλος του Συλλόγου Γυναικών Επιστημόνων, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Κίνησης για την Ύφεση και την Ειρήνη. Ακόμα, είχε λάβει μέρος στο Α΄ και Β΄ Συνέδριο της Ειρήνης, στο Παρίσι (1947) και τη Βαρσοβία (1950).

Από μικρή ηλικία, είχε δείξει ότι έχει καλλιτεχνική φύση, καθώς έκανε μαθήματα ζωγραφικής με τον Γιώργο Ξυλούρη. Το 1910, αποφοίτησε από το Ανώτερο Παρθεναγωγείο του Ηρακλείου και το 1914 διορίστηκε ως δασκάλα. Ακόμα, το 1919, πήρε δίπλωμα από το Institut Superieur d’Études Françaises της Αθήνας. Το 1920, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε μαθήματα πιάνου. Ακολούθησε σπουδές Παιδαγωγικών και Φιλολογίας και στη συνέχεια διορίστηκε ως καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης. Το 1934, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, καθώς αποτελούσε δραστήριο μέλος του ΕΑΜ. Στη συνέχεια, με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης, έφυγε για το Παρίσι. Το 1945, φοιτούσε στη Σορβόννη και έλαβε δίπλωμα φωνητικής και γαλλικής. Ταυτόχρονα, δίδασκε σε σχολεία της ελληνικής παροικίας, αλλά της αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Από το 1949 ως το 1962, υπηρετούσε ως εκπαιδευτικός σύμβουλος των ελληνικών σχολείων στις σοσιαλιστικές χώρες. Μετά από αναγκαστική προσφυγιά, λόγω των διώξεων, που υπέστη εξαιτίας της ανάμιξής της σε προοδευτικά κινήματα, το 1962, επέστρεψε στην Ελλάδα. Όμως, το 1965, συνελήφθη και βρέθηκε στις φυλακές Αβέρωφ, κατηγορούμενη με βάση το νόμο 509. Βέβαια, στη συνέχεια, ελευθερώθηκε και βρέθηκε στη Ρουμανία ως το 1966. Μετά, επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα, συνελήφθη, δικάστηκε και απαλλάχθηκε. Έκτοτε και μέχρι τον θάνατό της, αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Ο ρεαλισμός κυριαρχεί στην ποίησή της και τα έργα της θέτουν κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς. Κάποια από τα πιο σημαντικά της έργα είναι τα ακόλουθα: Άνθρωποι (1938), Λούμπεν (1943), Ήθελε να την λένε κυρία (1956), Προσοχή! Συνάνθρωποι (1978).


 

TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Γιάννης Πάριος: Ένα παράδειγμα προς μίμηση της αγάπης για τον συνάνθρωπο

Της Πωλίνας Παλλιεράκη, Στις μέρες μας, όπως όλοι μπορούμε να διαπιστώσουμε, η αναπάντεχη εμφάνιση της πανδημίας του κορωνοϊού έχει πλήξει τον πληθυσμό σε παγκόσμια κλίμακα,...

Κένυα και Σομαλία: Έφτασε η ώρα της αποκατάστασης των σχέσεών τους;

Της Σοφίας Ζαφειροπούλου, Οι σχέσεις μεταξύ Κένυας και Σομαλίας, δύο χωρών που μοιράζονται σύνορα 700 χιλιομέτρων, επιδεινώνονται εδώ και μήνες. Τον Δεκέμβριο, η Σομαλία διέκοψε...

Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων, του Ζαν-Μισέλ Γκενασιά

Της Αγγελικής Καλοχριστιανάκη, Στην κοντινή προηγούμενη δεκαετία ένας συγγραφέας, ονόματι Ζαν – Μισέλ Γκενασιά, έκανε μια επεισοδιακή πρώτη εμφάνιση στον λογοτεχνικό κόσμο δημοσιεύοντας το πρώτο...

One year: #Brexit

By Timoleon Palaiologos, One of the most recent and, simultaneously, important developments in the European Union has been the withdrawal of the United Kingdom from...
Νικολίνα Σκόνδρα
Γεννήθηκε στην Πάτρα και είναι προπτυχιακή φοιτήτρια στη σχολή Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, έχοντας λάβει ως κατεύθυνση την Πολιτική Ανάλυση. Έχει εργαστεί εθελοντικά στην ομάδα ΜΕΤΑ-δράση, η οποία δραστηριοποιείται στην παροχή ειδών πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες.