12.5 C
Athens
Τρίτη, 13 Απριλίου, 2021
Αρχική Πολιτική Γνώμη Αμοραλισμός στην πολιτική

Αμοραλισμός στην πολιτική


Του Θεοφάνη Τζεβελέκου, 

Ο χώρος της πολιτικής παραδοσιακά δημιουργεί μια ιδιαίτερη έλξη προς μια μερίδα της κοινωνίας που είτε επιθυμεί να αναμειχθεί η ίδια στον «πολιτικό στίβο» με το να πολιτευτεί, είτε επιλέγει να πολιτικοποιηθεί και να ενημερώνεται τακτικά για τις πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα γύρω της. Αποκλειστικά και μόνο, στο άκουσμα της λέξης «πολιτική» οι περισσότεροι από εμάς σίγουρα φέρνουμε στη σκέψη μας μια σειρά από καταστάσεις όπως είναι η οικονομική ισχύς, η απότομη κοινωνική ανέλιξη, η διαπροσωπική δικτύωση, η ανάληψη εξουσίας και η πλήρως αρνητική κατάσταση της διαφθοράς. Η τελευταία συμβάλλει καθοριστικά στην αποστροφή προς κάθε πτυχή της πολιτικής ενώ συχνά αποτελεί και συνώνυμο της. Επιπλέον, ένα ακόμα αρνητικό πρόσημο που προστίθεται στον όρο πολιτική είναι ο αμοραλισμός. Με άλλα λόγια, μια πολιτική χωρίς ήθος (=moral). Πολιτική με στόχο την επίτευξη αμιγώς προσωπικών και ιδιοτελών σκοπών. 

Μέσα από την διαμόρφωση της παραπάνω αρνητικής κατάστασης, διακρίνονται όσοι/-ες θέλουν να υπηρετήσουν τα κοινά από αυτούς/-ες που θέλουν να υπηρετηθούν από τα κοινά. Σε αυτό το σημείο αξίζει να επισημάνουμε πως η αμοραλιστική προσέγγιση της πολιτικής λειτουργεί ως τροχοπέδη για αυτό που ονομάζουμε λαϊκισμό. Κατά καιρούς ξεπηδούν αναπάντεχα και σε όλα τα επίπεδα πολιτικής είτε αυτό είναι τοπικό, εθνικό ή ακόμα και διακυβερνητικό, πρόσωπα ενδεδυμένα με ένα μεσσιανιστικό πέπλο. Εκμεταλλευόμενοι την επιθυμία των απλών πολιτών που θέλουν να δουν τις ζωές τους να βελτιώνονται, χαράσσουν μια στρατηγική εξαπάτησης τους, εκτοξεύοντας συνήθως πύρινους λόγους γεμάτους συναισθηματική φόρτιση που οδηγεί τους ίδιους εν τέλει, στην πολυπόθητη κατάληψη της εξουσίας. 

Έπειτα έχουμε μια αλυσιδωτή σειρά γεγονότων, ένα αρνητικό domino καθώς σιγά σιγά φτάνουμε να μιλάμε για διεφθαρμένους δημόσιους αξιωματούχους και λειτουργούς που γεννούν την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους δημόσιους θεσμούς, την αποχή από την εκλογική διαδικασία και άλλα. Πληγώνονται ανεπανόρθωτα, μία για πάντα, το κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών και η Δημοκρατία. Τον αμοραλισμό στην πολιτική, μπορούμε να τον διακρίνουμε και σε άλλες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής όπως είναι και ο χώρος της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αν αναλογιστούμε την ελληνική περίπτωση. Ορισμένοι νέοι άνθρωποι αποφασίζουν να ενταχθούν σε κάποια φοιτητική οργάνωση έχοντας ενδώσει στο εντυπωσιακό δέλεαρ της κοινωνικοποίησης, της συμμετοχής σε ψυχαγωγικές δράσεις, της υποστήριξης στα μαθήματα, της εύρεσης ερωτικού συντρόφου και διαφόρων άλλων που μπορεί να υπόσχονται οι εκάστοτε παρατάξεις για να προσελκύσουν νέα μέλη. Με άλλα λόγια, κάποιοι αποφασίζουν να υιοθετήσουν μια στείρα κομματική ταυτότητα πριν από την υιοθέτηση πολιτικών ιδεολογικών αρχών που να τους εκφράζουν. Η κομματική ταυτότητα εν προκειμένω γίνεται αντιληπτή ως «ένα εισιτήριο που θα ανοίξει σημαντικές πόρτες» είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα και θα αποτελέσει μοχλό προσωπικής ανέλιξης σε διάφορους τομείς.

Επί προσθέτως, την τελευταία δεκαετία της οικονομικής κρίσης στην πατρίδα μας, η διάχυτη δυσφορία και η απογοήτευση εντός της κοινωνίας, είναι σίγουρο πως ώθησαν μια μερίδα πολιτών να υιοθετήσει μια αμιγώς αμοραλιστική προσέγγιση της πολιτικής προκειμένου να αποκομίσει τα επιθυμητά οφέλη που θέτει η ίδια ως στόχο. Σε επίπεδο πολιτικής, είδαμε πολιτικά πρόσωπα να μεταπηδούν από το ένα πολιτικό κόμμα στο άλλο προκειμένου να καταφέρουν να «επιβιώσουν πολιτικά». Κόμματα τα οποία μπορεί να διαφέρουν θεμελιωδώς, ως προς τις ιδεολογικές τους θέσεις μεταξύ τους. Διάσημες προσωπικότητες που αποφασίζουν να πολιτευτούν, δείχνουν να μην ενδιαφέρονται τόσο για το πολιτικό κόμμα με το οποίο θα εκπροσωπηθούν αλλά το να καταφέρουν να εκλεγούν καταλαμβάνοντας ένα δημόσιο αξίωμα που θα τους αποφέρει μια σειρά από οφέλη όπως ένα υψηλό σταθερό εισόδημα, κύκλους σημαντικών γνωριμιών και πολλά άλλα. Τα τελευταία χρόνια, είδαμε ακόμα και πολιτικά κόμματα, να εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή και να εξαφανίζονται σύντομα από αυτή καθώς εδράζονταν στα σαθρά θεμέλια του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, του λαϊκισμού και του αμοραλισμού των πολιτευτών του.


 

TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

CJNG: Το καρτέλ που σπέρνει τον τρόμο στο Μεξικό

Της Ελπίδας Καλαμαράκη, Όλα ξεκίνησαν το 2009, όταν οι αρχές του Μεξικού ανακάλυψαν μέσα σε ένα φορτηγάκι τα πτώματα 3 ανδρών, συνοδευόμενα από ένα γραπτό...

Γραφολογία: Επιστήμη εξιχνίασης εγκλημάτων;

Της Μαρίας - Ειρήνης Τζαμάκου, Η γραφή πέρα από τον βασικό της σκοπό, ο οποίος είναι η επικοινωνία, επιτελεί και έναν πολύ σημαντικό ρόλο στον...

Γιατί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παγιδεύτηκε με τον εκλογικό νόμο για τους Έλληνες του εξωτερικού;

Της Ειρήνης Κοτρούτσου,  Το χρονικό μιας ακόμα κωλοτούμπας… Αναδρομή στο 2019: ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αρνείται την ισοτιμία της ψήφου των αποδήμων, δημιουργεί πολιτική κόντρα και αναστάτωση...

3 reasons to look up to New Zealand and its Prime Minister 

By Marilia Platsa,  Jacinda Ardern assumed the office of New Zealand’s Prime Minister in 2017 at the age of 37, becoming the youngest person in...
Θεοφάνης Τζεβελέκος
Γεννήθηκε στο Μαρούσι, Αττικής το 1993 και κατοικεί στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Έχει απασχοληθεί στον Τομέα Διεθνούς Συνεργασίας του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής καταγράφοντας και αναλύοντας τις πολιτικές εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Ασία. Είναι Συνεργαζόμενος Ερευνητής του Κέντρου Ελληνικής και Διεθνούς Ιστορίας (ΚΕΔΙΣ). Τρέφει ακόρεστη αγάπη για την τέχνη και ιδιαίτερα για τη μουσική.