19.2 C
Athens
Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου, 2024
ΑρχικήΠολιτισμός“Amsterdam” (2022): Ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός

“Amsterdam” (2022): Ό,τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός


Του Ανδρέα Βλάχου,

Το πώς αντιμετωπίζουμε τα σπασμένα μας είναι η ιδέα, που δεν βρίσκεται τόσο κρυφά στο επίκεντρο των περισσότερων ταινιών του David O. Russell. Στο Άμστερνταμ επινόησε, ίσως, την πιο απροκάλυπτη αντιμετώπιση του θέματος. Ξεκινά με εικόνες σωματικών πληγών και ουλών, και καθώς προχωρά η ταινία, συνειδητοποιούμε πόσο πνευματικά σπασμένοι είναι και οι χαρακτήρες. Ο δήθεν ήρωάς μας είναι ο Burt Berendsen (Κρίστιαν Μπέιλ), ένας γιατρός, που ειδικεύεται στο να «φτιάχνει κακούς τύπους σαν εμένα», βετεράνους του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, που παλεύουν με χαμένα άκρα και πρόσωπα, «όλα τα τραύματα, που ο κόσμος χαιρόταν να ξεχάσει».

Το έτος είναι 1933 και ένας νέος πόλεμος είναι στον ορίζοντα, αλλά ο Burt θα ορίζεται πάντα από τον τελευταίο, του οποίου τα σημάδια φέρει σε πολλαπλά επίπεδα: Έχασε το μάτι του και μέρος του μάγουλού του, φοράει ένα στήριγμα πλάτης και τώρα είναι συνεχώς σε επιφυλακή για τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στην ιατρική, που αλλάζει το μυαλό, για να τον βοηθήσει, να περάσει την ημέρα.

Πηγή Εικόνας: ctvnews.ca

Πολλές πληγές φιγουράρουν πάνω από το Άμστερνταμ, αλλά η ταινία κινείται με το θράσος ενός κόμικ. Ο Μπαρτ και ο φίλος του δικηγόρος Χάρολντ Γούντμαν (Τζον Ντέιβιντ Ουάσινγκτον) μπλέκονται σε ένα παράξενο μυστήριο, που αφορά το θάνατο ενός γερουσιαστή και αγαπημένου πρώην στρατηγού, τον οποίο η κόρη του άνδρα (Τέιλορ Σουίφτ) υποπτεύεται, ότι είναι φονιάς. Τραβηγμένη στο παραμύθι είναι η πανέμορφη καλλιτέχνης Valerie (Margot Robbie), την οποία ο Burt και ο Harold είδαν για τελευταία φορά στο Άμστερνταμ πριν από πολλά χρόνια. Σε μια εκτεταμένη αναδρομή, βλέπουμε το ευχάριστο ηδονιστικό ειδύλλιο, που έζησαν οι τρεις τους στα χρόνια μετά τον πόλεμο, όταν ο Harold και η Valerie ήταν τρελά ερωτευμένη. Η Valerie έφτιαχνε όμορφα σκάγια και ο Burt δεν είχε επιστρέψει ακόμα στη Νέα Υόρκη, για να ξαναρχίσει τον τοξικό γάμο του με την πλούσια Beatrice Vandenheuvel (Andrea Riseborough). Η λαχτάρα για επιστροφή στην Εδέμ του Άμστερνταμ ζωντανεύει αυτούς τους χαρακτήρες.

Θα ήταν εύκολο, να κολλήσετε με την ιστορία του Άμστερνταμ, η οποία καταφέρνει να διακοσμηθεί έντονα με περιστατικά και χαρακτήρα, αλλά όχι ιδιαίτερα περίτεχνη, παρά τις μερικές ανατροπές στο τέλος. Στην καρδιά της, η ταινία θέλει να είναι μια ταινία στέκι. Ο Russell λατρεύει να γεμίζει τα καστ του με μεγάλα ονόματα –αυτό περιλαμβάνει τους Robert De Niro, Chris Rock, Anya Taylor-Joy, Zoe Saldaña και Rami Malek– μεταξύ πολλών άλλων, όχι, επειδή τους χρειάζεται, για να χρηματοδοτήσει τις ταινίες –αν και είμαι σίγουρος, ότι βοηθάει– αλλά επειδή σαφώς του αρέσει να δίνει στους ηθοποιούς χώρο, για να παίζουν. Και το κάνουν. Οι γελοιότητες της commedia dell’arte του Μπέιλ έρχονται σε ωραία αντίθεση με τα στιλ στρέιτ-μαν της Ουάσιγκτον, ενώ ο Ρόμπι φαίνεται να είναι σε μια συνεχή κατάσταση μεταμόρφωσης, από Γαλλίδα νοσοκόμα σε Αμερικανό μποέμ και σοσιαλιστή της Νέας Υόρκης, ενσαρκώνοντας –ίσως– την υπαρξιακή ανησυχία της περιόδου μεταξύ των πολέμων. Ο Michael Shannon και ο Mike Myers εμφανίζονται ως ζευγάρι κατασκόπων. Ο Alessandro Nivola και ο Matthias Schoenaerts εμφανίζονται ως δύο μπάτσοι. Θα μπορούσα με χαρά να παρακολουθήσω ολόκληρες ταινίες για μερικούς από αυτούς τους δευτερεύοντες χαρακτήρες.

Το ύφος του Russell είναι αυτό που θα ονόμαζα επιθετική ενσυναίσθηση. Επιμένει να μας υπενθυμίζει, ότι ο καθένας ζει τη δική του ζωή, αλλά οι ταινίες του δεν είναι υπομονετικές ή γενναιόδωρες με τους τρόπους, που συνδέονται με την ενσυναίσθηση. Αν το διάσημο ρητό του Ζαν Ρενουάρ, ότι «ο καθένας έχει τους λόγους του» ήταν –στα μάτια αυτού του σκηνοθέτη– μια απαλή, αλλά μελαγχολική αλήθεια για τον κόσμο, ο Ράσελ φαίνεται να θεωρεί την ίδια πραγματικότητα με εναλλασσόμενα κύματα θαυμασμού και τρόμου. Οι ταινίες του είναι ταυτόχρονα απολαυστικοί εορτασμοί και ανήσυχοι εφιάλτες για το γεγονός, ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι.

Πηγή Εικόνας: ctvnews.ca

Το Άμστερνταμ είναι γεμάτο με λάμπες, λογοπαίγνια, πρωτο-μουσικά νούμερα και στιγμές ευρείας, ηθοποιικής εγκατάλειψης ,τόσο πολύ, που παρά το γεγονός, ότι η ιστορία συχνά μοιάζει να βρίσκεται σε προβλέψιμο μονοπάτι, ποτέ δεν ξέρεις αν η ίδια η ταινία θα σταματήσει, πηγαίνοντας προς μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Κάθε φορά, που κινείται σε αυτό το όριο αβεβαιότητας, η εικόνα λειτουργεί θαυμάσια. Αλλά η ελεύθερη ρόδα μπορεί να σας φτάσει μετά από λίγο. Καθώς συσσωρεύει χρόνο λειτουργίας (και χαρακτήρες και σημεία πλοκής), το Άμστερνταμ αρχίζει να εξαντλείται, όταν –ίσως– θα έπρεπε να αισθάνεται απελευθερωτικό ή μεθυστικό.

Και ο Ράσελ δυσκολεύεται να τα συνδέσει όλα. Παρόλες τις ιδιότητές του σε δασύτριχο σκύλο –και αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη, δεδομένου του σκηνικού, των χαρακτήρων και της υπόθεσης– η ιστορία του Άμστερνταμ οδηγεί σε κάτι βαθύ. Έχει μεγάλα και επίκαιρα σημεία να δείξει για τον πνευματικό τραυματισμό, το φάσμα του πολέμου, τη λαχτάρα για χαμένες ουτοπίες και την άνοδο του φασισμού. Ωστόσο, από τη στιγμή, που η εικόνα αρχίσει να κλειδώνει ξανά στην ιστορία της, μπορεί να συνειδητοποιήσετε ότι έχει γίνει μια εντελώς διαφορετική ταινία. Πιο σοβαρή ταινία, αλλά όχι απαραίτητα καλύτερη. Παρόλα αυτά, τουλάχιστον είχαμε το Άμστερνταμ.


ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΠΗΓΗ
  • Amsterdam, imdb.com, διαθέσιμο εδώ.

TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Ανδρέας Βλάχος
Ανδρέας Βλάχος
Κατάγεται από την Κεφαλονιά. Είναι απόφοιτος Λυκείου και πλέον φοιτητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στη Σχολή Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών και πιο συγκεκριμένα στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσω Μαζικής Ενημέρωσης, στο τρίτο έτος. Σε καθημερινή βάση διαβάζει και ενημερώνεται για ό,τι αφορά τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Ασχολείται με τον αθλητισμό και τις τέχνες και στον ελεύθερό του χρόνο του αρέσει να βλέπει ταινίες και σειρές, καθώς και να διαβάζει βιβλία.