11.3 C
Athens
Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου, 2020
Αρχική Κοινωνία "Share Τhe Μeal"

“Share Τhe Μeal”


Της Ελευθερίας-Μαρίας Γκίκα,

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, ο αριθμός των ανθρώπων που θα πληγούν από το φάσμα της χρόνιας πείνας, ανέρχεται περίπου στα 130 ολόκληρα εκατομμύρια. Φυσικά, φαντάζεστε τι πρόκειται να συμβεί αν τα 130 αυτά εκατομμύρια που ανέκυψαν από τον ιό, αθροίσουμε με τα 690 υπάρχοντα εκατομμύρια ανθρώπων ανά τον κόσμο, που ζουν σε συνθήκες υποσιτισμού και λιμοκτονίας. Μόνο το 2019, σύμφωνα με 5 υπεύθυνους οργανισμούς του ΟΗΕ, προστέθηκαν 10 εκατομμύρια ανθρώπων που υποφέρουν από πείνα.

Η Ασία κατέχει την πρωτοκαθεδρία στο αρνητικό αυτό ρεκόρ, με 381 εκ. υποσιτιζόμενων ανθρώπων, με την Αφρική να κρατά την πρωτιά αναλογικά με τον πληθυσμό της – περίπου το ¼ υποσιτίζεται. Το ποσοστό της ακραίας φτώχειας έχει φυσικά μειωθεί αισθητά από τα τέλη του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και σήμερα, 1 στους 5 ανθρώπους των αναπτυσσόμενων χωρών συνεχίζουν να επιβιώνουν με το τραγικό ποσό του 1,25 αμερικανικού δολαρίου ή και λιγότερο, ενώ 1 στα 7 παιδιά, κάτω των 5 ετών, έχουν μειωμένη ανάπτυξη αναλογικά με την ηλικία τους.

Ευτυχώς, πληθώρα ανθρωπιστικών οργανώσεων, εταιρίες με ανάλογες καμπάνιες, η Εκκλησία, ή ακόμα κι επιμέρους προσπάθειες πολιτών έχουν συμβάλλει αισθητά, διαδραματίζοντας καθοριστικό, ή και ζωτικό θα λέγαμε, παράγοντα, για την προσπάθεια εξάλειψης της παγκόσμιας πείνας. Σίγουρα, υπάρχουν όμως κι άλλοι άνθρωποι που θα επιθυμούσαν να βοηθήσουν, αλλά ενδεχομένως να μη γνωρίζουν το πώς. Σε αυτό ακριβώς το ποσοστό ανθρώπων – και όχι μόνο- στοχεύει το Share The Meal.

Tι είναι το “Share The Meal”; Είναι μια εφαρμογή του προγράμματος Παγκόσμιας Σίτισης των Ηνωμένων Εθνών που επιτρέπει σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να «μοιράζονται» το γεύμα τους με παιδιά που το έχουν ανάγκη. Με 0,8 $ (US) καλύπτεται η σίτιση ενός παιδιού για μια ημέρα. Μέσα από την εφαρμογή, μπορεί κανείς να επιλέξει μεταξύ διαφόρων αναπτυσσόμενων χωρών, τη χώρα που επιθυμεί για να «μοιραστεί» το γεύμα του. Το ποσό που αποστέλλουν οι χρήστες της εφαρμογής παραλαμβάνει ο Οργανισμός Παγκόσμιας Σίτισης των Ηνωμένων εθνών, και μέσα από το application μπορεί κανείς να δει πώς αξιοποιείται το εν λόγω ποσό.

Συγκεκριμένα, το 62% του ποσού χρησιμοποιείται για την άμεση σίτιση οικογενειών που έχουν ανάγκη. Ένα ποσοστό της τάξεως του 28% επενδύεται σε συγκέντρωση πόρων και μάρκετινγκ για την επέκταση της κοινότητας, ώστε σταδιακά να επωφελείται μεγαλύτερος αριθμός υποσιτιζόμενων ανθρώπων. Ένα 6% χρησιμοποιείται για τα έξοδα διαχείρισης του οργανισμού, ενώ ένα 4% θα συνεχίζει να βοηθά στην κάλυψη πληρωτέων φόρων. Στόχος, βέβαια, της οργάνωσης να φτάσει σε σημείο που θα μπορεί να καλύπτει μόνη το κόστος της διαχείρισής της, ώστε μεγαλύτερο ακόμη μέρος του συνολικού ποσού να διανέμεται απευθείας σε οικογένειες που υποσιτίζονται.

Όσον αφορά το είδος και την ποσότητα του φαγητού, που λαμβάνουν τα παιδιά, αυτό είναι σχετικό. Τα παιδιά που είναι συνήθως ευάλωτα στον υποσιτισμό, μπορεί να λαμβάνουν τροφές με υψηλή θρεπτική αξία, όπως μπισκότα με βιταμίνες ή άλλες τροφές που δεν χρειάζονται μαγείρεμα. Ο Οργανισμός ασχολείται επίσης με τη συστηματική παροχή σχολικών γευμάτων, αγοράζοντας τοπικά τρόφιμα -όπου βέβαια είναι κάτι τέτοιο εφικτό- ώστε να ενισχύουν με τη σειρά τους τους μικροεισοδηματίες και τους μικροκαλλιεργητές, ενισχύοντας κατά μία έννοια και την τοπική οικονομία.

Η ίδρυση του “Share The Meal” είναι σχετικά πρόσφατη. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2014 στο Βερολίνο της Γερμανίας από τον Sebastian Stricker και τον Bernhard Kowatsch, ενώ σπουδαία υπήρξε η εθελοντική συμμετοχή περεταίρω υποστηρικτών, οι οποίοι και συνέβαλλαν καταλυτικά στην ανάπτυξη του οργανισμού.

Ζούμε σε μια κοινωνία που ταλανίζεται από ποικίλα προβλήματα. Προβλήματα για τα οποία είμαστε ως επί το πλείστο υπεύθυνοι τόσο συλλογικά ως ανθρωπότητα, όσο και ατομικά ως επιμέρους τμήματά της. Ας αναλάβουμε, που και που -τουλάχιστον- δραστηριότητες, ευθύνες, κινήσεις -ας το ονομάσει κανείς όπως θέλει- που θα την ανακουφίζουν λίγο απ’ τον πόνο που της έχουμε προκαλέσει εμείς οι ίδιοι.


TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Λεβιάθαν στη Σρι Λάνκα

Του Νικόλαου Τσελέντη, Στη νότιο Ασία κείται η Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σρι Λάνκα. Γνωστή και με το όνομα Κεϋλάνη, αποτέλεσε μέρος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας...

The notion of the trade secret and its differentiation from Intellectual Property rights

By Maria Douka, Due to the competitive conditions of the contemporary market, continuous and evolutionary research is necessary for every company’s sustainability in order to...

Η επανάσταση του Δασκαλογιάννη και το φρικτό τέλος της

Του Δημήτρη Βασιλειάδη, 1769. Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Γεώργιος Παπαζώλης, αξιωματικός του ρωσικού πυροβολικού με καταγωγή από τη Μακεδονία, σε συνεργασία με...

Ο όρκος του Προέδρου της Δημοκρατίας

Της Παρής Στεφανή, Ένα ζήτημα το οποίο έχει αποτελέσει πολλάκις αντικείμενο ανάπτυξης επιχειρημάτων και ανταλλαγής απόψεων δεν είναι παρά ο όρκος του Προέδρου της Δημοκρατίας....
Ελευθερία-Μαρία Γκίκα
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1998, όπου και διαμένει σήμερα, έχοντας στο μεταξύ ζήσει σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Είναι φοιτήτρια του Τμήματος Ρωσικής Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αγαπά τις ξένες γλώσσες και τη συμμετοχή σε προγράμματα που προωθούν την εκμάθηση και διδασκαλία τους -summer schools κοκ. Στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με το τραγούδι, τη γυμναστική, τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία.