6 C
Athens
Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου, 2021
Αρχική Κοινωνία Η συμβολή της τέχνης στην εκπαίδευση

Η συμβολή της τέχνης στην εκπαίδευση


Της Ανθής Αγγελοπούλου,

«Η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα αυτό είναι. Η κληρονομιά της, η περιουσία της και αν το χάσουμε αυτό, είμαστε κανείς!», Μελίνα Μερκούρη. Στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, δεν μπορεί να υπάρχει παιδεία χωρίς την τέχνη, αλλά ούτε και η τέχνη χωρίς την παιδεία.

Η τέχνη είναι ο τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων και των ιδεών με καλαίσθητο τρόπο. Η επικοινωνία μας με έναν καλλιτέχνη δεν είναι μόνο οι γνώσεις που θα αποκομίσουμε, αλλά κυρίως είναι η μέθεξη και η μυσταγωγία για τον φιλότεχνο. Μέσω της τέχνης προσφέρεται η πνευματική εμπειρία, καθώς και η εναλλαγή της καθημερινής ρουτίνας, η οποία είναι γεμάτη από έγνοιες, πεζότητα, άγχος. Μέσα από την τέχνη έχει τη δυνατότητα ο άνθρωπος να «αντικρίσει» και να αντιληφθεί τα προβλήματα της ζωής και να συνειδητοποιήσει την αξία της. Επίσης, η τέχνη διαμορφώνει ηθικά έναν άνθρωπο. Εδώ δημιουργείται και το εύλογο ερώτημα: μπορεί να διαχωριστεί η τέχνη από τη λογική, η ευαισθησία από την πνευματικότητα, η αλήθεια από την ελευθερία και τη δικαιοσύνη; Η απάντηση είναι όχι! Διότι σε ένα καλό έργο τέχνης μπορούμε να διακρίνουμε όλες τις παραπάνω αρετές. Ένας καλλιτέχνης είναι πάντοτε ελεύθερος να δημιουργήσει χωρίς στεγανά.

Ο πολιτισμός προωθείται ως παράγοντας ανανέωσης και εκδημοκρατισμού της εκπαίδευσης. Το έργο της εκπαίδευσης είναι πολυδιάστατο. Η πραγματική και ουσιαστική εκπαίδευση βοηθά τους μαθητές να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, καθώς αναπτύσσονται σημαντικές δεξιότητες, όπως είναι η κριτική σκέψη, η κατανόηση της αισθητικής αξίας των πραγμάτων, η χαρά της δημιουργίας, η συμμετοχή, η ανάπτυξη του ομαδικού πνεύματος και τέλος, η καλλιέργεια της ίδιας τους της ψυχής. Αντίθετα, η στείρα εκπαίδευση, δηλαδή η απλή χρήση των σχολικών εγχειριδίων και η παπαγαλία καθιστούν τους μαθητές μηχανές-“robots”, χωρίς να μπορούν να αναπτύξουν τις δικές τους προσωπικές αντιλήψεις και νόρμες.

Παρ’ όλα αυτά, στα ελληνικά σχολεία επικρατεί η στείρα εκπαίδευση, καθώς προωθείται η μηχανική απομνημόνευση, δεν υπάρχουν τα ερεθίσματα και η συμβολή της τέχνης είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, κυρίως στα Λύκεια. Αν και υπάρχουν κάποια μικρά και δειλά βήματα λίγων εκπαιδευτικών που έχουν τη γνώση και τον ζήλο να μυήσουν τους μαθητές τους στον κόσμο της τέχνης. Τα μαθήματα εικαστικών και μουσικής, που υπάρχουν στο αναλυτικό πρόγραμμα, θεωρούνται δευτερεύοντα και ήσσονος σημασίας. Επιπλέον, όλες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται στα σχολεία, όπως παραδείγματος χάριν είναι οι εκθέσεις ζωγραφικής, οι συναυλίες, οι χοροί, οι θεατρικές παραστάσεις αντιμετωπίζονται συνήθως είτε ως αγγαρεία είτε ως έλλειψη χρόνου.

Ο εξορισμός, λοιπόν, της τέχνης είναι ολοφάνερος στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας. Αυτός ο εξορισμός είναι έγκλημα κατά της παιδείας και της εκπαίδευσης, που θα τον πληρώσουμε εμείς οι νέες γενιές. «Αν γίνει ένας σύνδεσμος μεταξύ του Υπουργείου Πολιτισμού και του Υπουργείου Παιδείας και από την πρώτη δημοτικού τα παιδιά αρχίζουν να ασχολούνται με την τέχνη, με την ιστορία της τέχνης, με εικαστικά, με θέατρο, με μουσική, νομίζω θα βγάλουμε άλλους πολίτες, πρώτον πολιτισμικά γνωρίζοντας την ιστορία του τόπου μας και δεύτερον ανταγωνιστικά με όλα τα άλλα κράτη!», Μελίνα Μερκούρη. Ένα όνειρό της που ακόμη δεν έχει υλοποιηθεί και καταπολεμείται από τους κατά καιρούς εκπροσώπους του κράτους σε θέματα παιδείας και εκπαίδευσης.


 

TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

ASEAN: Η πρωτοβουλία του Οργανισμού για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών

Της Άννας Γκουέν, Η εξέλιξη της περιοχής της νοτιοανατολικής Ασίας είναι αδιαμφισβήτητη, ιδίως τα τελευταία χρόνια, καθώς έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο στους τομείς της οικονομίας...

Αρχή τεκμαιρόμενης ευθύνης και υποκειμενική ευθύνη

Της Χαράς Αναστασιάδου, Στη σύγχρονη δικαστική πρακτική, το ενδιαφέρον περιστρέφεται γύρω από το αν υπάρχει ευθύνη στο πρόσωπο του εναγομένου, καθώς από αυτό θα εξαρτηθεί...

The year that changed the Internet

By Katya Mavrelli,  Now that we are still just in the beginning of the new year, when expectations are still high and when promises for...

Οι στρατιωτικές δυνάμεις των Επαναστατών στις Ηγεμονίες  

Της Μαρίας Τσέα, Το καλοκαίρι του 1820, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, Υποστράτηγος και Υπασπιστής του αυτοκράτορα της Ρωσίας Αλεξάνδρου, άρχισε να πραγματοποιεί το δικό του,...
Ανθή Αγγελοπούλου
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1999. Είναι φοιτήτρια της Θεολογικής σχολής του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με ενεργή συμμετοχή σε πληθώρα σεμιναρίων, συνεδρίων και ημερίδων θεολογικού, πολιτικού, κοινωνιολογικού και παιδαγωγικού περιεχομένου, καθώς έχει συμμετάσχει σε προσομοιώσεις που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γνωρίζει την αγγλική γλώσσα. Εστιάζει την έρευνά της κυρίως στον κλάδο της κοινωνιολογίας και ειδικότερα στη θρησκεία και κοινωνία της δεύτερης νεωτερικότητας, καθώς επίσης τρέφει ιδιαίτερο πάθος για τα ανθρώπινα δικαιώματα.