11.5 C
Athens
Παρασκευή, 5 Μαρτίου, 2021
Αρχική Ευρώπη Η Γερμανία απομακρύνεται από την Ελλάδα

Η Γερμανία απομακρύνεται από την Ελλάδα


Του Σπύρου Αλέφαντου,

Το σχέδιο της Τουρκίας που ονειρεύεται μια νεο-οθωμανική αυτοκρατορία με επίκεντρο την Άγκυρα είναι γνωστό. Οι επεκτατικές βλέψεις της γείτονος δεν κρύβονται. Μόνο το τελευταίο διάστημα έχει λάβει μέρος σε 3 πολέμους (Συρία, Λιβύη, Ναγκόρνο Καραμπάχ), κάνει έρευνες εντός της ελληνικής ΑΟΖ (και μέσα απ’ τα 12 ναυτικά μίλια) και παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο. Εκτελεί γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, ενώ πριν λίγες μέρες μπήκε στην πόλη των Βαρωσίων αδιαφορώντας για τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Ταυτόχρονα, δεν κρύβει τις βλέψεις της να πάρει υπό την κατοχή της τα Δωδεκάνησα και το μισό Αιγαίο (βλέπε Mavi Vatan, «Γαλάζια Πατρίδα»).

Θα περίμενε κανείς πως η απάντηση της Ευρώπης και της Δύσης σε μια προσπάθεια που θυμίζει ναζιστική Γερμανία, θα έπρεπε να ήταν άμεση επιβάλλοντας τους διεθνείς κανόνες, προστατεύοντας τα συμμαχικά κράτη που απειλούνται. Αντ’ αυτού, η Δύση όχι μόνο δεν προσπαθεί να σταματήσει αυτές τις παράνομες ενέργειες, αλλά βοηθάει την Τουρκία στο έργο της. Μπροστάρης σε αυτήν την ανεξήγητη πολιτική είναι η Γερμανία.

Κατά κανόνα η Γερμανία αποτελεί για τους Έλληνες μια φίλη χώρα, όντας μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Ποιός θα φανταζόταν, όμως, πως μία φίλη χώρα θα εφοδίαζε τον εχθρό σου. Παρά το γερμανικό «εμπάργκο», λόγω των γεγονότων στη Συρία, η Τουρκία παραμένει ο μεγαλύτερος προορισμός γερμανικών όπλων, με περισσότερο από το 1/3 των εξαγωγών να καταλήγουν σε αυτή. Με βάση την Deutche Welle, η Άγκυρα αγόρασε το 2018 εξοπλισμό ύψους 243 εκ. ευρώ, ενώ το 2019, 345 εκ. ευρώ. Την προμηθεύει με πυραύλους και πυρομαχικά, υποβρύχια Type 214 (ανάλογα των ελληνικών), ενώ της αναβαθμίζει τα άρματα μάχης Leopard. Έτσι, η Γερμανία είναι συνένοχη για τα γεγονότα στην ανατολική μεσόγειο, στη Συρία, στη Λιβύη και στον Καύκασο. Είτε άμεσα με τα όπλα της να χρησιμοποιούνται στο πεδίο είτε έμμεσα, καθώς, ακόμα και αν δεν χρησιμοποιούνται τα ίδια τα όπλα, ενδυναμώνουν την Τουρκία.

Παράλληλα, μπλοκάρει οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής κυρώσεων από την Ε.Ε. Παράδειγμα, η Σύνοδος Κορυφής του Οκτωβρίου, στην οποία ζητήθηκαν κυρώσεις -την ίδια ώρα που το Oruc Reis βρισκόταν μέσα σε ελληνικά νερά- η Καγκελάριος Μέρκελ δήλωσε πως επιθυμεί μια καλή σχέση με την Τουρκία και πως θέλει να προωθήσει μία θετική ατζέντα. Και όλα αυτά με την βοήθεια των υπόλοιπων κρατών της Ε.Ε., πλην, όμως, Γαλλίας, Αυστρίας και εν μέρει Ολλανδίας, οι οποίες από την αρχή, με πρωτεργάτη τον Πρόεδρο Μακρόν, βρίσκονται ανοιχτά στο πλευρό της Ελλάδας και της Κύπρου.

Δεν είναι απαράδεκτο. Είναι ιστορικά προδοτικό προς την Ελλάδα και προς τον θεσμό της Ευρώπης. Με αυτή τη στάση αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι πως η Γερμανία δεν αποτελεί μία φίλη χώρα. Και προτού πείτε πως αυτός ο ισχυρισμός είναι βαρύς, ας σκεφτούμε. Όταν κάποιος εν γνώσει του δίνει στον εχθρό σου όπλα, τα οποία θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σου, τι αποτελεί;  Υπάρχουν φωνές στην Γερμανία που αντιδρούν, όμως από την στιγμή που ο λαός της το αποδέχεται είναι το ίδιο ένοχος. Επίσης προδοτική είναι η εκκωφαντική σιωπή της Δύσης. Η σιωπή είναι συνενοχή.

Και θα μου πείτε πως παίζουν μεγάλα συμφέροντα. Κανείς δεν αμφισβητεί πως η Τουρκία αποτελεί μια τεράστια αγορά 80 εκατομμυρίων και η Γερμανία έχει σημαντικότατους οικονομικούς δεσμούς. Όμως, είναι εγκληματικό στο βωμό του κέρδους να θυσιάζουμε ολόκληρους λαούς. H δικαιολογία «παίζουν μεγάλα συμφέροντα» πρέπει να σταματήσει να μας φαίνεται λογική. Σε καμία περίπτωση η επιχειρηματική δραστηριότητα των κρατών δεν θα έπρεπε να παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα. Αν η Δύση είχε θέσει προ πολλού κόκκινες γραμμές, τις οποίες θα ήταν αποφασισμένη να υπερασπιστεί χωρίς σκέψη, η Τουρκία ούτε που θα σκεφτόταν να αμφισβητήσει κυριαρχικά δικαιώματα χωρών του δυτικού κόσμου. Αυτό, όμως, είναι πολύ σωστό για να είναι αληθινό. Αν ήταν έτσι, η Κύπρος θα ήταν ελεύθερη, θα σκεφτόταν κανείς.

Δεν μιλάω μόνο για ευθεία απειλή στρατιωτικής απάντησης. Η οικονομία της Τουρκίας συνδέεται  άμεσα με της Δύσης. Οι συνέπειες ενός πακέτου βαρύτατων οικονομικών κυρώσεων, όπως εμπάργκο ή αναστολή της Τελωνιακής Ένωσης Ε.Ε.-Τουρκίας, είναι αρκετές για να κάνουν τον Ερντογάν να ξανασκεφτεί τις κινήσεις του, αφού η οικονομία του είναι υπό διάλυση. Ταυτόχρονα θα παρέμενε ο σημαντικός πελάτης που η Γερμανία και η Αμερική δεν θέλουν να χάσουν, καθώς όσο χρειάζεται η Δύση την Τουρκία άλλο τόσο χρειάζεται η Τουρκία την Δύση.

Αντ’ αυτού, η Δύση για ένα γρήγορο κέρδος αγνοεί τις παραβάσεις τις Τουρκίας, τις οποίες η τελευταία εκτελεί χωρίς κανένα δισταγμό. Και γι’ αυτό και τις πετυχαίνει. Όπως είχε πει ο Clausewitz στο «Περί Πολέμου», «..Αυτός ο οποίος δε θα διστάσει μπροστά σε καμία αιματοχυσία θα αποκτήσει ένα πλεονέκτημα επί του αντιπάλου του, εάν εκείνος δεν δράσει με τον ίδιο τρόπο.». Με απλά λόγια, αυτός που είναι αποφασισμένος να πάει ως το τέρμα θα επικρατήσει. Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να πάει ως το τέρμα, ενώ η Δύση είναι διστακτική και άπληστη, με τους μεγάλους παίχτες να ενδιαφέρονται μονάχα για τον εαυτό τους. Προτιμάνε το χρήμα από την ασφάλεια και την ειρήνη, πατώντας επί πτωμάτων, οδηγώντας μας με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό. Όσο πιο πολύ ταΐζεις τον λύκο τόσο πιο κοντά τον φέρνεις στην πόρτα σου.

Συνοψίζοντας, η Γερμανία και οι υπόλοιπες χώρες που σιωπούν, φέρουν απόλυτη ευθύνη για οποιαδήποτε πολεμική έκρηξη ακολουθήσει στην Μεσόγειο. Οφείλουν να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και την βαρύτητα των πράξεων τους και να επιλέξουν στρατόπεδο και ταυτόχρονα την πλευρά της ιστορίας θέλουν να βρίσκονται.


                                                         ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

  • Ειδήσεις | Σύνοδος για κυρώσεις στην Άγκυρα – Σε αντίπαλα στρατόπεδα Γαλλία – Γερμανία | 03/12/2020, SKAI.gr (via youtube), διαθέσιμο εδώ
  • «Μια ανάσα» από το Καστελλόριζο έφτασε το Oruc Reis, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, διαθέσιμο εδώ
  • Αποφάσεις Συμβουλίου Ασφαλείας: Resolution 550, Resolution 789 – Security Council, UN

 

TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Fe-Memorance: Άννα Αχμάτοβα

Της Καλλιόπης Τσιπλαντώνη, Η Άννα Αντρέγιεβνα Γκόρενκο ή αλλιώς Άννα Αχμάτοβα γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1889 στο Μπολσόι Φοντάν, κοντά στην Οδησσό. Ήταν Ρωσίδα ποιήτρια,...

Οι γυναικοκτονίες στην Αργεντινή και το κίνημα ‘‘Ni Una Menos’’

Του Νικόλαου Τσελέντη, Ένα χρόνιο και συνάμα ακανθώδες ζήτημα του διεθνούς στερεώματος είναι η καταπάτηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο άκουσμα της φράσης «καταπάτηση ανθρωπίνων...

Συνθήκη για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων: Η νομική καινοτομία τίθεται σε ισχύ

Της Κωνσταντίνας Οικονόμου, Η πρώτη Συνθήκη για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων αποτελεί πλέον οργανικό κομμάτι του συστήματος του διεθνούς δικαίου. Το θριαμβευτικό κείμενο απέκτησε...

Power Coups of the 21st Century: The Case of Myanmar

By Katya Mavrelli, In the eyes of the world, Myanmar had come a long way with regards to building some solid democratic foundation for the...
Σπύρος Αλέφαντος
Γεννημένος το 1999, φοιτά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Οικονομικά και Διεθνείς Σχέσεις με στόχο τη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Παράλληλα εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπάει την Hip Hop, την πυγμαχία, τα ταξίδια, την πολιτική ενώ αγαπημένη του ταινία είναι το Godfather Ι.