13.1 C
Athens
Σάββατο, 17 Απριλίου, 2021
Αρχική Πολιτική Γνώμη Κομματικές παρατάξεις: Ήρθε ο καιρός να φύγουν;

Κομματικές παρατάξεις: Ήρθε ο καιρός να φύγουν;


Του Σπύρου Αλέφαντου,

Τι είναι πραγματικά οι κομματικές παρατάξεις και πόσο ωφελούν το πανεπιστήμιο και τους φοιτητές; Μήπως ήρθε η ώρα να φύγουν; Μήπως ήρθε η ώρα για μια άλλη μορφή φοιτητικού συλλόγου; Όπως και να’ χει, αποτελεί ένα θέμα πολυσυζητημένο, το οποίο όμως αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα.

Οι κομματικές παρατάξεις αποτελούν αντικείμενο συζήτησης πολλά χρόνια τώρα στην ελληνική κοινωνία. Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί αν έχουν λόγο ύπαρξης, αν όντως ωφελούν ή βλάπτουν το ελληνικό πανεπιστήμιο. Οι ίδιες ισχυρίζονται ότι αποτελούν τους εκπροσώπους των φοιτητών, πως παλεύουν για τα δικαιώματά τους και για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο. Είναι όμως στα αλήθεια έτσι;

Πηγή εικόνας: lifo

Ας μην κρυβόμαστε, η πραγματικότητα είναι αρκετά διαφορετική. Οι παρατάξεις πια, αποτελούν ένα σώμα άρρωστο και τοξικό. H αλήθεια είναι πως δεν είναι παρά ένα μέρος του κομματικού σωλήνα. Από την πλευρά των κομμάτων αποτελούν ένα εργοστάσιο παραγωγής ψηφοφόρων και ένα μέσο επιρροής. Από την πλευρά των φοιτητών είναι πιο περίπλοκο. Στις παρατάξεις βλέπουν μια καλή παρέα, ένα τρόπο να κάνουν γνωριμίες και φιλίες. Κοιτάζοντας πιο βαθιά, οι φοιτητές τις χρησιμοποιούν είτε σαν ένα σκαλοπάτι για να αναδειχθούν στην πολιτική σκηνή, είτε για να ανοίξουν δύο παραπάνω πόρτες στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Τέλος, είναι ένας τρόπος να συγκρουστούν με το σύστημα, το οποίο τους έχει πληγώσει με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Παρόλα αυτά, αυτή τη θέληση τους να πολεμήσουν ένα διεφθαρμένο σύστημα, κάποιοι την εκμεταλλεύονται και καταλήγει να παίρνει μια άλλη τροπή.

Στην πλειοψηφία τους, καθώς πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, διχάζουν και δηλητηριάζουν το μυαλό των φοιτητών. Δεν εκπροσωπούν το σύνολο, αλλά μια μειονότητα λόγω της αποχής της πλειοψηφίας των σπουδαστών. Ασχολούνται με όλα τα υπόλοιπα εκτός από τα ουσιώδη προβλήματα του πανεπιστημίου. Σε κάθε συνέλευση οι φοιτητές έρχονται αντιμέτωποι με μια κομματική διαμάχη, η οποία επισκιάζει ό,τι αφορά την καθημερινότητά τους στο πανεπιστήμιο. Σε άλλα νέα λερώνουν τα κτήρια, είτε με εκατοντάδες αφίσες είτε με συνθήματα σε τοίχους είτε με φυλλάδια. Το θέαμα ενός πανεπιστημίου που κυριολεκτικά είναι καλυμμένο από αφίσες είναι λυπηρό. Παρεμποδίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία με καταλήψεις, ενώ δεν λείπουν και τα περιστατικά βίας, (δεν αναφέρομαι στην σκληρή βία τύπου ΑΣΟΕΕ. Αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα). Δεν έχουν προσφέρει καμία αναβάθμιση και αρκούνται σε μεμονωμένες μικρές βελτιώσεις. Θα έλεγε κανείς πως το μόνο που προσφέρουν είναι καλές σημειώσεις.

Για όλα τα παραπάνω ευθύνη φέρουν τα κόμματα. Με στόχο να κερδίσουν ψηφοφόρους από τα πανεπιστήμια, στρατολογούν φοιτητές. Στις πιο σκληρές παρατάξεις, τους γεμίζουν το μυαλό με πληροφορίες και γεγονότα από την δική τους οπτική, φορώντας τους έτσι παρωπίδες και φανατίζοντας τους. Εκμεταλλεύονται ότι το αίμα τους βράζει, εκμεταλλεύονται την αμάθεια τους σε πολιτικά ζητήματα και τους μετατρέπουν σε κομματικούς στρατιώτες. Και θα ρωτήσω εγώ: πώς γίνεται ένας 18χρονος που μόλις βγήκε από το σχολείο, να γνωρίζει τόσο καλά και σε βάθος περίπλοκα ιστορικά και πολιτικά ζητήματα, να είναι τόσο ώριμος και με κριτική σκέψη, ώστε να τα αξιολογεί και τελικά, από επιλογή, να γίνεται μέλος ενός κόμματος και κήρυκας του; Κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά σπάνιο. Οπότε φίλες και φίλοι, μιλάμε για εκμετάλλευση και σε πολλές περιπτώσεις, επιτρέψτε μου να πω, πλύση εγκεφάλου.

Σκοπός του φοιτητικού συλλόγου είναι να εκπροσωπεί το σύνολο των φοιτητών του εκάστοτε πανεπιστημίου. Να κάνει την καθημερινότητα τους όσο το δυνατόν καλύτερη και να παλεύει, ώστε να ενισχύσει την ποιότητα των σπουδών, να προτείνει λύσεις σε προβλήματα του ιδρύματος που προκύπτουν και να διεκδικεί τα δικαιώματα τους, όταν αυτά καταπατώνται (και όχι να είναι επαναστάτες χωρίς αιτία).

Τα κόμματα, λοιπόν, δεν έχουν καμία δουλειά στα πανεπιστήμια και πόσο μάλλον στα σχολεία -μιας και πια οι μαθητές ψηφίζουν από τα 17, ήδη βλέπουμε μια έντονη και επικίνδυνη προσπάθεια εισχώρησής τους στα σχολεία. Τα πανεπιστήμια είναι χώρος μόρφωσης των φοιτητών. Κύριο μέλημα τους είναι να σπουδάσουν αυτό που έχουν επιλέξει και να αποκτήσουν τα εφόδια για να βγουν στην αγορά εργασίας και να έχουν μια επιτυχημένη καριέρα. Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον ασφαλές και ευχάριστο. Το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος κομματικοποίησης και πολιτικής διαμάχης. Αυτό οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να το σεβαστούν. Εξάλλου οι παρατάξεις τους κάνουν περισσότερο κακό από όσο οι ίδιες νομίζουν ότι επωφελούνται. Με τις υπάρχουσες πρακτικές μπορεί να κερδίζουν μια μικρή μειονότητα φοιτητών, απομακρύνονται όμως από την πλειοψηφία που πια έχει κουραστεί.

Και αντί για τις κομματικές παρατάξεις τι;

Όπως και στα σχολεία έτσι και στο πανεπιστήμιο, ένας ανεξάρτητος φοιτητικός σύλλογος με την μορφή 15μελούς συμβουλίου, θα ήταν πολύ πιο λειτουργικός. Ένα μοντέλο δοκιμασμένο που θα ενίσχυε την συνεργασία των φοιτητών και θα εξαφάνιζε τον διχασμό και την βία, με την προϋπόθεση πως το συμβούλιο θα παραμείνει αχρωμάτιστο. Τα πραγματικά προβλήματα θα ερχόντουσαν στην επιφάνεια, ενώ θα έδινε την ευκαιρία σε απλούς φοιτητές να ασχοληθούν με τα κοινά. H φοιτητική κοινότητα θα αποκτούσε ξανά ενδιαφέρον για τον φοιτητικό σύλλογο, αφού πια θα εκπροσωπούσε το πανεπιστήμιο ως σύνολο. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα οι φοιτητές να ακούγονται, καθώς θα αποτελούν μια αυθεντική φωνή, σε αντίθεση με τις παρατάξεις που έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και ο λόγος τους δεν μετράει πια στην κοινή γνώμη. Με όλα τα παραπάνω, το ελληνικό πανεπιστήμιο θα αποκτούσε έναν άλλο αέρα.

Πιστεύω πως ήρθε η ώρα τα κόμματα να φύγουν από το πανεπιστήμιο. Πληγώνουν περισσότερο από ότι θεραπεύουν, αφήνουν ένα πανεπιστήμιο χειρότερο και όχι καλύτερο και πια οι φοιτητές και η κοινωνία το έχουν αντιληφθεί. Ήρθε η ώρα το ελληνικό πανεπιστήμιο να αλλάξει σελίδα. Και σε αυτήν, η αρρώστια των κομματικών παρατάξεων δεν χωράει.


 

TA ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Η διεξαγωγή εκλογών στην Αιθιοπία ως αναγκαία προϋπόθεση για τον τερματισμό του αιμοσταγούς εμφυλίου

Του Χρήστου Παπαδόπουλου, Η Αιθιοπία, η κατά σειρά δεύτερη πολυπληθέστερη χώρα της Αφρικής, τα τελευταία έτη χαρακτηριζόταν από επιφανής σταθερότητα και ένα ραγδαία αυξανόμενο ΑΕΠ....

Η διαμεσολάβηση στο Οικογενειακό Δίκαιο

Της Χαράς Αναστασιάδου, Ένας εναλλακτικός τρόπος για τη διευθέτηση μιας διαφοράς, εκτός από τη δικαστηριακή οδό, είναι η εξώδικη διαμεσολάβηση, που λειτουργεί επιβοηθητικά χωρίς να...

Vaccination passport as used before

By Eleni Papageorgiou, Back to the not so old and forgotten year of 1885, the US had proved that a vaccination certificate used as a...

Η «Λεωνίδειος» μάχη στο Μανιάκι

Του Γιώργου Σαλπιγγίδη, Τα γεγονότα της επανάστασης του 1821 βρίθουν από μελανά, αλλά και ηρωικά σημεία. Στην ιστορία του απελευθερωτικού αγώνα από τις πιο θλιβερές...
Σπύρος Αλέφαντος
Γεννημένος το 1999, φοιτά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Οικονομικά και Διεθνείς Σχέσεις με στόχο τη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Παράλληλα εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπάει την Hip Hop, την πυγμαχία, τα ταξίδια, την πολιτική ενώ αγαπημένη του ταινία είναι το Godfather Ι.