Του Μιχάλη Γιαννακίδη,

Καλημέρα! Μόλις αρχίσατε την καθημερινή σας πλοήγηση στα social media και τώρα ήρθε η ώρα να νιώσετε λες και ο κόσμος είναι απλά ένα μέρος που οι άνθρωποι ουρλιάζουν αντίθετες απόψεις ο ένας στον άλλον, φορώντας μάλιστα και ωτοασπίδες για να σιγουρευτούν πως δεν ακούν τον «συνομολιτή» τους.

Ελάτε να κάνουμε μια βόλτα σε αυτήν την γραφική γωνίτσα που λέγεται «ελληνικό Facebook»! Εδώ πέρα μπορεί να σας δημιουργηθεί η επιθυμία να εκφράσετε την άποψη σας-για την οποία οι 3.000 «φίλοι» σας σίγουρα νοιάζονται σχετικά με τον φωτισμό μιας οδού στο κέντρο της Αθήνας. Ναι, για κάποιον λόγο, τα φώτα στην Βασιλίσσης Σοφίας είναι σημαντικά. Α, μου ήρε και μένα να το πω και δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο: Τα φώτα είναι ωραία και μου θυμίζουν το Blade Runner!

Ορίστε, το είπα, δεν μπόρεσα να αντέξω την πίεση των γύρω μου, η οποία δεν υπάρχει μόνο στα club στα οποία καπνίζει η υπόλοιπη παρέα σου, αλλά και στο ίντερνετ. O,τι κι αν είναι στη μόδα, trends, άσκοπες διαφωνίες ιντερνετικά μιμίδια: ο χρήσης θα το κάνει, γιατί το κάνουν οι υπόλοιποι. Εντάξει, στη φύση του ανθρώπου είναι η μίμηση, αλλά πρέπει να σταματήσω, γιατί σε λίγο θα αρχίσω να μιλάω και για το επίσης εξαιρετικά σημαντικό χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Αν νιώθετε πιο… πολυπολιτισμικοί μπορείτε να βγείτε από τα σύνορα της χώρας μας και να μπείτε στο παγκόσμιο internet! Εκεί θα παρατηρήσετε αρκετές διαφορές, αλλά και ομοιότητες. Αρχικά, εκεί φαίνεται να υπάρχει πολύ λιγότερος ρατσισμός και για κάποιον ανεξήγητο λόγο οι άνθρωποι φαίνεται να είναι πολύ λιγότερο ομοφοβικοί. Δεν ξέρω γιατί, το να υποστηρίζεις τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων μου ακούγεται απόλυτα λογικό, αλλά πώς γίνεται οι ξένοι να είναι πιο πολιτισμένοι; Από εμάς δεν τα έμαθαν όλοι; Δεν ήταν αυτοί στα δέντρα όσο εμείς (η φυσική συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων, φυσικά) κάναμε φιλοσοφία; Δεν ξέρω, με μπερδεύουν κάτι τέτοια ερωτήματα οπότε φεύγω από αυτό, το ξένο ίντερνετ.

Θα πάω στο instagram, να χαλαρώσω λίγο, στο κάτω κάτω, πόσο κακό μπορούν να κάνουν απλές φωτογραφίες; Θα κάτσω να χαζέψω τα stories, οπού θα δω φωτογραφίες υπερβολικά όμορφων κοριτσιών στον καθρέπτη, νυχτοπερπατήματα στα ίδια κλαμπ(#aboutlastnight) και σκηνές από το Peaky Blinders. Άτιμε Τόμας Σέλμπι, η γοητεία σου είναι ακαταμάχητη!

Αχ, πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι όλοι ξέρουμε πως το Instagram είναι ένα εξελιγμένο dating site, στο οποίο βλέπουμε συνεχώς τα ίδια πράγματα. Ξέρεις τι θα δεις όταν μπαίνεις στο instagram και ξέρεις ότι θα σε κάνει να νιώσεις άσχημα, αλλά συνεχίζεις να μπαίνεις. Ανοίγεις την εφαρμογή στο τηλέφωνό σου σχεδόν ασυναίσθητα, δεν το καταλαβαίνεις καν, σαν καπνιστής που στρίβει τσιγάρα αυτόματα. Τώρα αυτός ο καπνιστής καταριέται, γιατί του αφαιρείται το δικαίωμα να πασάρει ασυναίσθητα καρκίνο σε δημόσιους χώρους. Άδικη η ζωή, μας πέταξε στους δρόμους!

Θα πήγαινα μια βόλτα από το Twitter, αλλά εκεί μιλάνε εγγλέζικα και όλο λένε για αυτόν τον πορτοκαλί τυπά. Και εκεί υπάρχουν δύο στρατόπεδα που είναι σε πόλεμο. Το ένα πετάει δεδομένα και το άλλο πετάει συναισθήματα, αλλά κανένας δεν πετυχαίνει κανέναν γιατί έχουν απομακρυνθεί υπερβολικά μακριά. Οπότε, απλά φωνάζουν ο ένας στον άλλον, μιλάνε χωρίς να ακούνε. Ώπα, κάτι μου θυμίζει αυτό…


Μιχάλης Γιαννακίδης

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά μένει μόνιμα στην Αθήνα. Είναι τριτοετής φοιτητής Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων, στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και πιο συγκεκριμένα στον χώρο τον media, ενώ στον ελεύθερο του χρόνο, ασχολείται με την τέχνη και την άθληση.